Αθήνα: άποψη της γενικής απεργίας

Ένα μεγάλο μέρος της Ελλάδας ακινητοποιήθηκε σήμερα καθώς στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, οι εργαζόμενοι ανταποκρίθηκαν στο αίτημα για μια γενική απεργία που δόθηκε από τις δύο μεγαλύτερες συνομοσπονδίες εργασίας, τη ΓΣΕΕ η οποία περιλαμβάνει 83 συνδικαλιστικές οργανώσεις του ιδιωτικού τομέα και την ΑΔΕΔΥ που αντιπροσωπεύει τους εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα. Μεταξύ των απεργών είναι δημόσιοι υπάλληλοι, δάσκαλοι, γιατροί, νοσηλευτικό προσωπικό, έμποροι, δικηγόροι, πολιτικοί μηχανικοί, και τραπεζικών υπαλλήλων. Οι δημοσιογράφοι που εργάζονται στον ημερήσιο τύπο κατέβηκαν σε μονοήμερη απεργία χθες έτσι ώστε να μπορούν να συμμετάσχουν στη γενική απεργία αλλά και να εξακολουθούν να παρέχουν κάλυψη της σημερινής εκδήλωσης. Οι εργαζόμενοι στις μεταφορές είχαν προγραμματίσει στάσεις εργασίας μετά τις συγκεντρώσεις και όταν οι διαδηλώσεις θα έχουν λήξει έτσι ώστε οι εργαζόμενοι να μπορούν να συμμετάσχουν χωρίς προβλήματα μεταφορας. Έτσι, το μετρό της Αθήνας λειτουργούσε από τις 8 π.μ. έως 21:00. Δεν υπάρχει καμία υπηρεσία κατά τη διάρκεια της ημέρας για την σιδηροδρομική γραμμή που πηγαίνει από και προς το αεροδρόμιο. 

 Αν και γενικές απεργίες έχουν ένα επαναλαμβανόμενο χαρακτηριστικό του ελληνικού πολιτικού τοπίου δεδομένου ότι τα μέτρα λιτότητας επιβλήθηκαν για πρώτη φορά πριν από τρία χρόνια, η σημερινή απεργία ήταν η πρώτη τέτοια περίπτωση αφότου η δεξιά κυβέρνηση συνασπισμού υπό τη Νέα Δημοκρατία ανέλαβε τα καθήκοντά της τον περασμένο Ιούνιο. Αυτό που προκάλεσε τις αντιδράσεις της εργατικής συνομοσπονδίας ήταν η οριστικοποίηση των σχεδίων της κυβέρνησης να περικόψει άλλα 11,5 δισεκατομμύρια ευρώ από δημόσιες υπηρεσίες ζωτικής σημασίας. Η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά προτείνει μείωση συντάξεων (και πάλι) και αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στα 67 καθώς και την απόλυση δεκάδων χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων. Αυτή είναι το τίμημα που η Ευρωπαϊκή Ένωση απαιτεί ως αντάλλαγμα για την λήψη από την Ελλάδα της επόμενης δόσης του ταμείου διάσωσης των 31 δισεκατομμυρίων ευρώ. Χωρίς τη δόση διάσωσης, η ελληνική κυβέρνηση σύντομα θα ξεμείνει από μετρητά και θα αναγκαστεί να χρεοκοπήσει . 

Με μια μαζική διαδήλωση μπροστά από τη Βουλή των Ελλήνων στην Πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα, ολοκληρώθηκε η κινητοποίηση. Οι εκτιμήσεις για τον αριθμό του πλήθους ποικίλλουν, αλλά μπορεί κανείς να είναι σίγουρος ότι ήταν σημαντικά μεγαλύτερη από την εκτίμηση της αστυνομίας από 45.000. Η Guardian στο Ηνωμένο Βασίλειο εκτιμά τον αριθμό των διαδηλωτών στις 200 χιλιάδες. Η εκτίμηση της εργατικής συνομοσπονδίας ήταν περίπου 120 χιλιάδες συν 40 χιλιάδες που διαδήλωσαν χωριστά με τους σταλινικούς. Οι μαζικές αναφορές των μέσων ενημέρωσης για την  διαδήλωση επικεντρώθηκαν σε λίγα περιστατικά που αφορούν ένα μικρό αριθμό αναρχικών που πετούσε βόμβες μολότοφ σε ΜΑΤ. Αναφορές για δεκάδες συλλήψεις από τον Τύπο. 

Μολότοφ που εκρήγνυται στην Πλατεία Συντάγματος. Από το Reuters

Αλλά τη μεγαλύτερη σημασία, σχεδόν εντελώς απούσα στα δημοσιεύματα του Τύπου, είχε η παρουσία πολιτών και εργαζομένων κάθε κατηγορίας, παράλληλα με τις αριστερές ομάδες. Το σταλινικό Κομμουνιστικό Κόμμα κατέβηκε εντελώς ξεχωριστό από το κύριο σώμα των διαδηλωτών. (Αυτός ο διαχωρισμός των διαδηλωτών σε διαφορετικές ομάδες έκαναν πιο δύσκολο να εκτιμηθεί το συνολικό αριθμό των συμμετεχόντων.) Υποστηρικτές του ΚΚΕ είχαν συγκεντρωθεί στη πλατεία Ομονοίας και στη συνέχεια βάδισαν γρήγορα από εκεί στην πλατεία Συντάγματος και διαλύθηκαν νωρίς. Οι ομάδες που σχετίζονται με την «άκρα αριστερά» και οι αναρχικοί ξεκίνησαν μαζί από το Πολυτεχνείο. Παρά το γεγονός ότι η πορεία από το Πολυτεχνείο προς την πλατεία Συντάγματος είναι μικρότερη των τριών χιλιομέτρων, χρειάστηκαν πάνω από δύο ώρες για να την διασχίσουν οι διαδηλωτές λόγω  του συνωστισμού στους δρόμους. Βαριά εξοπλισμένες δυνάμεις των ΜΑΤ με ασπίδες, κράνη και μάσκες αερίου έκαναν αισθητή την παρουσία τους σε όλους τους δρόμους κατά μήκος της διαδρομής της πορείας. 

Πανό μίας από τις συμμετέχουσες ομάδες

Βαδίζοντας  στην πορεία

Μερικοί από το πλήθος κατά μήκος της πορείας

Ορισμένοι από τους συμμετέχοντες

 Ορισμένοι από τους συμμετέχοντες

Εικ. από το τέλος της πορείας

Ορισμένοι από τους συμμετέχοντες

Ορισμένοι από τους συμμετέχοντες

Ορισμένοι από τους συμμετέχοντες

Ορισμένοι από τους συμμετέχοντες

Πλησιάζοντας στην πλατεία Συντάγματος

Πλησιάζοντας στην πλατεία Συντάγματος

Ένθερμη συνθηματολογία

Ένθερμη συνθηματολογία

Διάφορες ομάδες παρατάξεις πίσω από τα πανό τους

Οι διαδηλωτές είχαν υψηλό ηθικό και έδωσαν φωνή στην οργή ​​και την απογοήτευση που έχει καταλάβει την Ελλάδα. Μια πρόσφατη έρευνα διαπίστωσε ότι περισσότερο από το 90% των Ελλήνων πίστευαν οι προγραμματισμένες περικοπές είναι άδικες και μια ακόμη επιβάρυνση για τους φτωχούς. Μεταξύ των συνθημάτων που ακούστηκαν στην πορεία ήταν 

"Δεν θα υποταχθούμε στην τρόικα!" "Έξω η ΕΕ και το ΔΝΤ!" «Λαέ πολέμα, σου πίνουνε το αίμα" 

Ένα από τα αιτήματα-συνθήματα που τέθηκαν ήταν ότι η συνδικαλιστική συνομοσπονδία πρέπει να αλλάξει την πολιτική της μίας ημέρας γενική απεργία σε μια "γενική απεργία διαρκείας», μετατρέποντας την από μια ανώδυνη διαμαρτυρία σε ένα ισχυρό όπλο της εργατικής τάξης με στόχο την επίτευξη μιας κυβέρνησης των εργαζομένων. 

Το παραπάνω βίντεο δείχνει την πορεία μπροστά από το κτίριο του Κοινοβουλίου στην πλατεία Συντάγματος. Μετά από λίγο μπορείτε να ακούσετε τις εκρήξεις των δακρυγόνων  και στο βάθος μπορείτε να δείτε καπνό που υψώνεται από την άλλη πλευρά της πλατείας. Το πλήθος φωνάζει, 

 «Κάτω η κυβέρνηση της Τρόικας, προς τα εμπρός με τη δύναμη των εργαζομένων!"

 Οι μαζικές διαδηλώσεις και η γενική απεργία στην Ελλάδα έρχεται μία ημέρα μετά την τεράστια διαδήλωση στην Ισπανία μπροστά από το κτίριο του Κοινοβουλίου στη Μαδρίτη. Και εκεί επίσης το επίκεντρο της οργής του πλήθους ήταν τα μέτρα λιτότητας που επιβάλλονται από την κυβέρνηση τους, ως το τίμημα που απαιτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση σε αντάλλαγμα για τα κεφάλαια διάσωσης. Και η γειτονική χώρα της Πορτογαλίας πρόκειται να συζητήσει μέτρα λιτότητας αργότερα αυτή την εβδομάδα. Είναι σαφές ότι η εργατική τάξη στην Ελλάδα είναι στην πρώτη γραμμή ενός πολύ ευρύτερου κοινωνικού και πολιτικού κινήματος που προήλθε από την κρίση του ευρώ η οποία με τη σειρά της είναι ένα σύμπτωμα της κρίσης του διεθνούς καπιταλισμού. Υπάρχειένα άνοιγμα για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες από μια θεμελιώδη αλλαγή στις κοινωνικές σχέσεις, καθώς όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι αρχίζουν να βλέπουν ότι υπάρχει μια εναλλακτική λύση στον καπιταλισμό.

Ωστόσο, παρ’ όλα αυτά δεν θα πρέπει να ελαχιστοποιήσουμε τα πρακτικά και θεωρητικά προβλήματα που στέκονται στο δρόμο του μαζικού κινήματος για το σοσιαλισμό. Οι ίδιες συνθήκες που δημιουργούν την πιθανότητα μιας στροφής προς τα αριστερά - η κατάρρευση των παραδοσιακών αστικών κομμάτων, [1], η καταστροφή του κοινωνικού συμβολαίου, μέσω του οποίου η σχετική σταθερότητα των σχέσεων μεταξύ των τάξεων διατηρήθηκε, η εξαθλίωση εκείνων που στο παρελθόν ήταν μέρος της μεσαίας τάξης - έχουν επίσης δημιουργήσει γόνιμο έδαφος για την άνοδο του φασιστικού κινήματος. Αυτή είναι η σημασία της ταχείας ανάπτυξης της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής κόμμα. Όχι μόνο μπορεί η Χρυσή Αυγή τώρα καυχώνται ότι είναι το τρίτο πιο δημοφιλές κόμμα στην Ελλάδα, αλλά τώρα έχουν ιδρύσει γραφεία σε γειτονιές που ήταν προηγουμένως σταθερά υπέρ της Αριστεράς. Μια τέτοια γειτονιά στα προάστια της Αθήνας, όπου το Κομμουνιστικό Κόμμα είχε πάρει κάποτε το 80% των ψήφων τώρα φιλοξενεί ένα τοπικό υποκατάστημα της Χρυσής Αυγής. Και μόλις πρόσφατα ή Χρυσή Αυγή έχει ανοίξει ένα γραφείο στη Νέα Υόρκη, όπου προσπαθεί να στρατολογήσει μεταξύ της ελληνικής διασποράς. Όσο περισσότερο τα κόμματα που προσδιορίζονται  Αριστερά δείχνουν ανικανότητα  και προσαρμόζονται στα μέτρα λιτότητας της τρόικας, τόσο ενθαρρυνονται οι φασίστες και ανεβαίνει η πιο υποστήριξη που συγκεντρώνουν από τα πιο καθυστερημένα στοιχεία της κοινωνίας.

 Η αντίδραση μεγάλου μέρους της Αριστεράς για την αύξηση αυτού του φασιστικού κινήματος ήταν να αντιταχθεί τους φασίστες με εκκλήσεις για ηθική και δικαιοσύνη. Ωστόσο, η ιστορία δείχνει ότι ο φασισμός δεν μπορεί να νικηθεί με φιλειρηνικός διαμαρτυρίες και εκκλήσεις προς τα χρηστά ήθη. Κανείς δεν κατάλαβε αυτό καλύτερα από τον Λέον Τρότσκι, του οποίου κλασικά κείμενα για το φασισμό πρέπει να διαβαστεί. [2] Ο φασισμός είναι μια απόφυση του καπιταλισμού σε κρίση και η μόνη βιώσιμη στρατηγική για να νικήσει το φασισμό είναι ο αγώνας για την υπέρβαση του καπιταλισμού. Αυτό είναι το καθήκον μπροστά από την ελληνική εργατική τάξη.

Alex Steiner

[1] http://forum.permanent-revolution.org/2012/10/blog-post.html

[2] http://www.marxists.org/archive/trotsky/works/1944/1944-fas.htm

Share:

Read More

Ελλάδα: Κατάρρευση των παραδοσιακών κομμάτων

Τα νέα από την Ελλάδα τις τελευταίες εβδομάδες είναι ότι η παραδοσιακή πολιτική δομή έχει καταρρεύσει εντελώς. Αυτό ήταν ήδη εμφανές στις εκλογές το Μάιο, όταν ένας συνασπισμός υπό την ηγεσία του δεξιού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, που έλαβε μόλις το 30% των ψήφων ήρθε στην εξουσία. Το προηγούμενο κυβερνών κόμμα, το ΠΑΣΟΚ, το οποίο έλαβε μόλις το 13% των ψήφων σε αυτές τις εκλογές, εντάχθηκε στο συνασπισμό με τους δεξιούς αντιπάλους του, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι τα μέτρα λιτότητας που υπαγορεύονται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα συνεχίζονταν χωρίς διακοπή. Ωστόσο, τα πράγματα έχουν προχωρήσει από τότε σε τέτοιο σημείο που δεν μπορεί να προσποιηθεί  πλέον κανείς ότι αυτά τα κόμματα έχουν υποστήριξη. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων αντιτίθενται στα περαιτέρω μέτρα λιτότητας και τα κόμματα που ταυτίζονται με αυτά, εισπράτουν το κύριο βάρος της οργής τους. Η Νέα Δημοκρατία, το κύριο κόμμα της κυβέρνησης συνασπισμού, τώρα υποστηρίζεται από λιγότερο από το 20% του πληθυσμού. Είναι τώρα το δεύτερο κόμμα στην Ελλάδα, ελαφρώς πίσω από το αριστερό κόμμα της αντιπολίτευσης τον ΣΥΡΙΖΑ, που λαμβάνει πλέον λίγο πάνω από το 20%. Ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι πριν από λίγους μήνες, θεωρείτο ένα μικρό ακροαριστερό κόμμα, αν και η πραγματική πολιτική του απέχουν πολύ από το να είναι «ακραία» ή «άκρα αριστερά». Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η άνοδος στην τριτη θέση στην Ελλάδα της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής. Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις λαμβάνουν το 13%. Και το ΠΑΣΟΚ, το οποίο όλοι πίστευαν ότι είχε δει χαμηλό σημείο στο 13% στις εκλογές του Μαΐου, τώρα δεσπόζει σε ένα άθλιο 7-8%  μεταξύ των ψηφοφόρων. Επίσης, σημαντική είναι η εξάλειψη του κάποτε δυνατότερου Κομμουνιστικού Κόμματος, το οποίο έχει περιθωριοποιηθεί στο  3-4%. Η Ευρώπη έχει να δει κάτι τέτοιο όπως η ταχεία κατάρρευση των παραδοσιακών κομμάτων και την άνοδο νέων πολιτικών ομάδων τόσο στα αριστερά όσο και στα δεξιά, από την κρίση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης στη Γερμανία που άνοιξε την πόρτα στο θρίαμβο του ναζισμού στη δεκαετία του 1930.

Όμως, ενώ η απειλή του φασισμού στην Ελλάδα είναι αρκετά πραγματική, έτσι είναι  και οι πιθανότητες για μια σοσιαλιστική επανάσταση της εργατικής τάξης , και αυτό θα μπορούσε να συγκεντρώσει ευρεία υποστήριξη διεθνώς. Ακόμη και η πιο βιαστική βόλτα στην Αθήνα αυτές τις μέρες αποκαλύπτει το βάθος της πολιτικής δράσης. Γκράφιτι πολιτικού χαρακτήρα, ως επί το πλείστον από τηναριστερή πτέρυγα είναι πανταχού παρόντα.

Έντονη επίσης είναι η παρουσία βαριά οπλισμένων αστυνομικών και παραστρατιωτικών μονάδων σε μεγάλες διασταυρώσεις και περιοχές όπου οι άνθρωποι μπορεί να συναθροιστούν.

Αφίσες από διάφορες αριστερές ομάδες είναι παντού, ειδικά στην περιοχή γύρω από την πλατεία Συντάγματος και το Πανεπιστήμιο. 

Υπήρξε μια περίοδο σχετικής ηρεμίας στην τους τελευταίους μήνες σε σχέση με τις καθημερινές μαζικές διαδηλώσεις του πριν από ένα χρόνο, αλλά αυτό μπορεί πιθανόν να αλλάξει ανά πάσα στιγμή. Μια γενική απεργία έχει κληθεί για αυτή την εβδομάδα. Όπως και οι προηγούμενες γενικές απεργίες, έτσι και αυτή έχει σχεδιαστεί από την συνδικαλιστική γραφειοκρατία ώστε να είναι μια ακόμη ανώδυνη και αναποτελεσματική διαμαρτυρία. Οι περισσότεροι άνθρωποι που συμμετείχαν σε τέτοιες διαδηλώσεις στο παρελθόν δεν είδαν κανένα θετικό αποτέλεσμα προκύψει από την απλή διαμαρτυρία και ως εκ τούτου δεν είναι τόσο πρόθυμοι να συμμετέχουν. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι έχουν προσαρμοστεί στις αμείλικτες επαναλήψεις των μέτρων λιτότητας χωρίς τέλος. Αντίθετα, ψάχνουν για μια πραγματική εναλλακτική λύση  στην πτώχευση που φέρνει η πολιτική της λιτότητας. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι ότι, ενώ τα παραδοσιακά κόμματα και οι ηγέτες τους έχουν απαξιωθεί, δεν έχει προκύψει μια νέα ηγεσία που να μπορεί αξιόπιστα να προτείνει μια εναλλακτική λύση. Σίγουρα δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου ο ηγέτης Αλέξης Τσίπρας πρόσφατα ανέφερε ότι  ο ηγέτης  που τον εμπνέει ήταν ο αείμνηστος Σαλβαδόρ Αλιέντε. Μπορεί κανείς να υπενθυμίσει ότι ο Αλιέντε οδήγησε μια αριστερή κυβέρνηση της Χιλής που πνίγηκε στο αίμα από το στρατό το 1973. Και μόλις πριν από τη δολοφονία του στο πραξικόπημα του Πινοσέτ, ο Αλιέντε, έκανε έκκληση στο στρατό για τη διαφύλαξη της δημοκρατίας. Με σημαντικά τμήματα του ελληνικού στρατού και της αστυνομίας, να δήλωνουν ότι βλέπουν με συμπάθεια την άνοδο της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, αυτό είναι σαν μια στρατηγική αυτοκτονίας στην Ελλάδα το 2012, δεδομένου ότι συνέβη το ίδιο στη Χιλή το 1973. Αν η ελληνική εργατική τάξη είναι σε θέση να ξεπεράσει τις αυταπάτες της για ηγέτες, όπως ο Τσίπρας, στη συνέχεια, μια νέα αυγή θα μπορούσε πράγματι να προκύψει στην Ελλάδα. Δεν θα είναι η «Χρυσή Αυγή» των φασιστών, αλλά η Κόκκινη Αυγή της σοσιαλιστικής επανάστασης. Αυτή είναι η μόνη βιώσιμη απάντηση στα δίδυμα κακά της λιτότητας που επιβάλλει η ευρωπαϊκή αστική τάξη ή την εξίσου αντιδραστική εθνικιστική λύση της επιστροφής σε έναν ελληνικό καπιταλισμό με βάση  τη δραχμή.

Alex Steiner

Share:

Read More

Athens: A View of the General Strike

Much of Greece came to a standstill today as public and private sector workers observed the call for a general strike issued by the two largest labor confederations, the GSEE  which encompasses 83 private-sector worker unions, and the ADEDY which represents public sector workers.  Among those striking are civil servants, teachers, doctors, hospital staff, merchants, lawyers, civil engineers, and bank employees. Journalists working for the daily newspapers went on a one day strike yesterday so that they could participate in the general strike yet still provide coverage of the event today.  Transport workers planned outages after the rallies and demonstrations have ended so that workers could participate without being stranded.  Thus the Athens metro was running from 8AM to 9PM.  There is no service during the day on the rail line going out to the airport.

Although general strikes have been a recurring feature of the Greek political landscape since austerity measures were first imposed three years ago,  today's general strike was notable for being the first such event since the right wing coalition government led by New Democracy took office this past June.  What provoked the action by the labor confederation was the finalization of plans by the government to cut another 11.5 billion Euros from vital public services.  The government of Prime Minister Antonis Samaras is proposing to slash pensions (again) and raising the retirement age to 67 as well as laying off tens of thousands of civil servants.  This is the price the European Union is demanding in exchange for Greece receiving the next round of bailout funds of 31 billion Euros.  Without the bailout installment, the Greek government will shortly run out of cash and will be forced to default on its debts. 

A mass demonstration in front of the Greek Parliament in Syntagma Square in Athens, capped off the day.  Estimates of the crowd vary but one can be certain that it was significantly larger than the police estimate of 45,000.  The Guardian in UK estimated the number of marchers at 200 thousands. The labor confederations estimate was about 120 thousands plus an additional 40 thousand who marched separately with the Stalinists. The mass media reports of the demonstration concentrated on a few incidents involving a small number of anarchists tossing Molotov cocktails at the riot police. Reports of dozens of arrests were featured in the press.

Molotov cocktail exploding in Syntagma Square. From Reuters

But the larger story, almost completely absent in the press reports, were the presence of rank and file workers from every walk of life alongside the left wing groups. The Stalinist Communist Party held its own demonstration completely separate from the main body of marchers.  (This separation of the demonstators into different groups made it more difficult to estimate the total number of participants.) Their supporters were amassing at Omonia Square and then quickly marched from there to Syntagma Square and left early.  The groups associated with the "far left" and the anarchists were massing alongside the Polytechnic.  Although the march from the Polytechnic to Syntagma Square is less than three kilometers, it took over two hours for the marchers to traverse the streets due to the crowded conditions. Heavily armed riot police with helmets, shields and gas masks were in evidence on all the side streets along the route of the march.   

Banner of one of the participating groups

  

An anti-fascist banner

One of the far left groups

Marching

Some of the crowd along the march

Some participants

View from the rear

Approaching Syntagma Square

Spirited chanting of slogans

Different groups line up behind their banners

The marchers were in high spirits and gave voice to the anger and frustration that has overtaken Greece. A recent survey found that more than 90% of Greeks believed the planned cuts were unfair and a burden on the poor. Among the slogans heard in the march were,

"We won't submit to the troika!" 
"EU, IMF out!", 
"People, fight, they're drinking your blood,"

One of the demands raised was that the trade union confederation turn the one day general strike into a "long term general strike",  transforming it from an impotent protest into a powerful weapon of the working class aimed at bringing about a workers government.   



The video above shows the march past the Parliament building in Syntagma Square.  After a while you can hear the loud pop of gas canisters going off and in the distance you can see smoke rising on the other side of the square.  The crowd is chanting,
"Down with the Troika government, forward with workers power!"

The mass demonstrations and general strike in Greece comes one day after a huge demonstration in Spain in front of the Parliament building in Madrid.  There too the focus of the anger of the crowds were the austerity measures being imposed by their government as the price demanded by the European Union in return for bailout funds.  And the neighboring country of Portugal is set to debate austerity measures later this week. Clearly the working class in Greece is in the forefront of a much wider social and political movement brought on by the crisis of the Euro which in turn is a symptom of the crisis of international capitalism. There is an opening for the first time in decades of a fundamental shift in social relations as more and more workers begin to see that there is an alternative to capitalism.

Yet for all that one should not minimize the practical and theoretical problems that stand in the way of a mass movement for socialism.  For one thing, the same conditions that create the possibility of a turn to the left - the collapse of the traditional bourgeois parties, [1] the destruction of the social contract through which a relative stability of the relations between classes was maintained, the impoverishment of those formerly part of the middle class - have also created fertile ground for the rise of a fascist movement.  That is the significance of the rapid growth of the neo-Nazi Golden Dawn party.  Not only can the Golden Dawn now boast that they are the third most popular party in Greece,  but they now have established offices in neighborhoods that were formerly solidly behind the Left.  One such neighborhood on the outskirts of Athens where the Communist Party used to get 80% of the vote now hosts a local branch of Golden Dawn.   And just recently Golden Dawn has opened an office in New York where it tries to recruit among the Greek diaspora. The more the parties identified with the Left show their impotence and adapt to the austerity measures of the Troika, the more emboldened the fascists become and the more support they will garner from the more backward elements of society.

The reaction of much of the Left to the rise of this fascist movement has been to oppose the fascists by appeals to morality and justice.  Yet history shows that fascism cannot be defeated through pacifistic protests and appeals to morality.  No one understood this better than Leon Trotsky, whose classic writings on fascism should be required reading. [2] Fascism is an outgrowth of capitalism in crisis and the only viable strategy to defeat fascism is the struggle to overcome capitalism.  That is the task in front of the Greek working class.

Alex Steiner

[1] See "Greece: Collapse of the traditional parties", http://forum.permanent-revolution.org/2012/09/greece-collapse-of-traditional-parties.html 

[2] A compilation of Trotsky's writings on fascism are available online through the Marxist Internet Archives:
http://www.marxists.org/archive/trotsky/works/1944/1944-fas.htm
 

Share:

Read More

Yunanistan: Geleneksel partilerin çöküşü

Yunanistan’dan son birkaç hafta içinde gelen haberler geleneksel siyasal yapının tamamen çökmüş olduğuna işaret etmektedir. Bu durum, Mayıs ayında yapılan seçimlerde Yeni Demokrasi Partisi’nin başını çektiği bir koalisyon hükümeti oyların ancak %30’unu alarak iktidara geldiğinde su yüzüne çıkmıştı. Bu seçimlerde oyların sadece %13’ünü alabilmiş olan önceki iktidar partisi PASOK, Avrupa Merkez Bankası tarafından dayatılan kemer sıkma önlemlerinin herhangi bir kesintiye uğramadan yürütülmesini sağlamak için, sağcı rakipleriyle birlikte bu koalisyona katıldı. Ne var ki, o zamandan bu yana yaşanan gelişmeler artık bu partilerin herhangi bir desteğe sahip oldukları bahanesinin öne sürülemeyeceği bir noktaya ulaşmış durumdadır. Yunanlıların ezici çoğunluğu daha başka kemer sıkma önlemi alınmasına karşı çıkıyorlar ve bu önlemlerle özdeşleştirilen partiler halkın tüm öfkesini üzerlerine çekiyorlar. İktidardaki koalisyon hükümetinin ana partisi olan Yeni Demokrasi, şu anda seçmenlerin %20’sinden daha azının desteğine sahip. Seçmenlerin %20’sinin biraz üzerinde bir desteğe sahip olan solcu muhalefet partisi SYRIZA’nın az farkla gerisinde yer almakta olan Yeni Demokrasi, şu anda Yunanistan’ın ikinci partisi konumunda. Birkaç ay öncesine kadar SYRIZA aşırı solda yer alan –gerçek politikaları hem “aşırılıktan” hem de “aşırı sol” olmaktan uzak olmasına rağmen- marjinal bir grup olarak görülmekteydi. Daha da şaşırtıcı olanı ise neo-Nazi Altın Şafak’ın Yunanistan'da üçüncü parti konumuna yükselmiş olmasıdır. Son kamuoyu yoklamalarına göre bu parti seçmenlerin yaklaşık %13’ünün desteğine sahip. Herkesin Mayıs ayında yapılan seçimlerde aldığı %13’lük oyla dibe vurduğunu düşündüğü PASOK, şu anda, seçmenler arasında %7-8 gibi çok zavallı bir desteğe sahip. Ayrıca, seçmen desteği %3-4’e inen ve marjinalleşmiş olan, bir zamanların heybetli Komünist Partisi’nin neredeyse silinip gitme noktasına gelmiş olması da dikkate değer bir durum. Avrupa, Almanya’da Weimar Cumhuriyeti’nin krizinin 1930’larda Nazizmin zaferine kapıyı açmasından bu yana, geleneksel partilerin bu biçimde hızla çökmelerine ve hem solda hem de sağda yeni siyasi grupların yükselişe geçmelerine benzeyen bir gelişmeye tanık olmadı.

Yunanistan'da faşizm tehdidi son derece gerçek bir tehdit olmakla birlikte, uluslararası düzeyde geniş bir destek alabilecek olan sosyalist bir işçi sınıfı devriminin yaşanması olasılığı da aynı ölçüde gerçektir. Bugünlerde Atina’nın sokaklarında yapılan öylesine bir yürüyüş bile, bu ülkede sürmekte olan siyasi faaliyetin derinliğini gözler önüne sermeye yetiyor. Çoğunlukla sol siyasi nitelikteki duvar yazıları her yeri kaplıyor.

Aynı şekilde, önemli kavşaklarda ve insanların toplanabileceği bölgelerde ağır silahlı polis ve paramiliter birimler de her köşeyi tutmuş durumda.

Çeşitli sol grupların afişlerine her yerde, özellikle Sindagma Meydanı ve Üniversite çevresindeki alanda rastlamak mümkün.

Son birkaç aylık dönem, bir yıl önceki kitlesel gösterilerle kıyaslandığında, görece sakin geçen bir dönem olmuştur, ancak bu durumun her an için değişebilir. Bu hafta için bir başka genel grev çağrısı yapıldı. Daha önceki genel grevler gibi, bu genel grev de sendika bürokrasisi tarafından, herhangi bir gerçek değişikliğe yol açmayacak biçimde tasarlanmıştır. Geçmişte bu tür gösterilere katılmış olan insanların çoğu, sadece protesto ederek herhangi bir olumlu sonuç alınamadığını gördükleri için, artık bu tür gösterilere katılmıyorlar. Ancak bu söylenen, bu insanların sonu gelmeyen acımasız kemer sıkma önlemlerine uyum sağladıkları anlamına gelmiyor. Aksine, insanlar bu noktada uygun zamanı bekliyorlar ve müflis kemer sıkma politikalarına karşı gerçek bir alternatif arayışı içindeler. Karşı karşıya oldukları sorun geleneksel partiler ve onların önderleri itibarlarını yitirmişken, inandırıcı bir alternatife işaret edecek yeni bir önderliğin ortaya çıkmamıştır olmasıdır. Bu alternatifin, önderi Alex Tsipras’in kendine model önder olarak müteveffa Salvatore Allende’yi aldığını söylemiş olan SYRIZA olmadığı çok açıktır. Hatırlanabileceği gibi Allende, Şili'de, 1973 yılında, kanla boğulmuş olan solcu bir hükümetin başında yer almıştı. Tsipras gibi, Allende de demokrasiyi koruması için askere çağrıda bulunmuştu. Yunan ordusu ve polisinin önemli kesimlerinin neo-Nazi Altın Şafak partisine sempati duyduklarının söylendiği bir ortamda, 2012 yılının Yunanistan’ında bu stratejiyi izlemek, 1973 yılının Şili’sinde olduğu kadar ölümcüldür. Yunan işçi sınıfının Tsipras gibi önderlere ilişkin yanılsamaları aşabilmesi halinde, Yunanistan’da gerçek anlamda yeni bir şafağın sökmesi mümkün olabilecektir. O zaman bu şafak faşistlerin “Altın Şafağı” değil, sosyalist devrimin “Kızıl Şafağı” olacaktır. Hem Avrupa burjuvazisi tarafından dayatılan kemer sıkma politikalarının hem de Yunan kapitalizmini temel alan, drahmiye dönüşü öngören ve aynı ölçüde gerici nitelikte olan milliyetçi çözümün oluşturdukları ikiz kötülüğe verilebilecek tek tutarlı yanıt budur.

Alex Steiner

Share:

Read More

Greece: Collapse of the traditional parties

The news out of Greece the past few weeks is that the traditional political structure has completely collapsed.  This was already evident in the election in May when a coalition led by the right wing New Democracy Party that received barely 30% of the vote came to to power.  The previous ruling party, the PASOK, which obtained a mere 13% of the vote in that election, joined the coalition with their right wing rivals in order to ensure that the austerity measures being dictated by the European Central Bank were carried out without interruption.  However,  things have progressed since then to the point where there can no longer even be a pretense that these parties have any support.  An overwhelming majority of Greeks oppose further austerity measures and the parties identified with them have borne the brunt of their anger. New Democracy, the main party of the ruling coalition government, now commands support from less than 20% of the population.  They are now the second party in Greece, trailing slightly behind the left wing opposition party SYRIZA, which now commands the support of slightly over 20% of the population.  SYRIZA was until a few months ago, considered a far left fringe group, although its actual policies are far from being "extreme" or "far left".  Even more astounding is the rise to third party status in Greece of the neo-Nazi Golden Dawn.  They now command approximately 13% support according to the latest polls.  And PASOK,  which everyone had thought had seen its low point at 13% in the May elections, now commands a miserable 7-8% support among voters.  Also significant is the near obliteration of the once formidable Communist Party, which has been marginalized to between 3-4% approval.  Europe has seen nothing like this swift collapse of traditional parties and the rise of new political groups both on the left and on the right since the crisis of the Weimar Republic in Germany opened the door to the triumph of Nazism in the 1930's.

But while the threat of fascism in Greece is quite real, so are the possibilities for a working class socialist revolution,  one that could garner wide support internationally. Even the most cursory walk in Athens these days reveals the depth of political activity.  Graffiti, mostly of a left wing political nature, is ubiquitous.

 So is the presence of heavily armed police and para-military units at major intersections and areas where people might congregate.

Posters from various left wing groups are everywhere, especially in the area around Syntagma Square and the University.

There has been a period of relative quiet in the past few months compared to the daily mass demonstrations of a year ago, but that can likely change at any time.  Another general strike has been called for this week. Like previous general strikes, this is designed by the trade union bureaucracy to be a toothless one day protest. Most people who participated in such demonstrations in the past did not see any positive result emerge from merely protesting and thus are no longer demonstrating. However, that does not mean that they have adapted to the relentless rounds of austerity measures without end.  Rather, they are at this point biding their time and looking for a real alternative to the bankrupt politics of austerity.  The problem they face is that while the traditional parties and their leaders have been discredited, a new leadership has not emerged that can credibly point to the alternative. It is certainly not SYRIZA, whose leader Alex Tsipras was recently quoted as saying that his model of a leader was the late Salvador Allende.  One may recall that Allende led a  leftist government in Chile that was drowned in blood by the military in 1973.  And just prior to his murder in the Pinochet coup, Allende, like Tsipras, appealed to the military to safeguard democracy.  With significant sections of the Greek military and police said to be sympathetic with the neo-Nazi  Golden Dawn party, this is as suicidal a strategy in Greece in 2012 as it was in Chile in 1973.  If the Greek working class is able to overcome their illusions in leaders such as Tsipras, then a new dawn could indeed arise in Greece. It will not be the "Golden Dawn" of the fascists, but the "Red Dawn" of the socialist revolution. That is the only viable answer to the twin evils of the austerity imposed by the European bourgeoisie or the equally reactionary nationalist solution of a return to the drachma based on Greek capitalism.

Alex Steiner

Share:

Read More

[Turkish] Trotskiy’inÖldürülmesinin 72. Yıldönümünde, Trotskiy’in torunu Esteban Volkov’la yapılangörüşme

19 Ağustos 2012 tarihinde Birleşik Krallık’ta basılan Guardian gazetesinde yayımlanmıştır. [1]

Guardian:

1929 yılında Sovyetler Birliği'nden sınır dışı edildikten sonra, Kızıl Ordu'nun kurucusu Lev Trotskiy, 1937 yılında Meksika'da sürgünde yaşamaya gitti.

Onunki çok bütünsel bir yaşamdı.

Kendisini düşüncelerine ve onları pratiğe geçirmeye adamıştı.

24 May 1940 tarihinde, Trotskiy’I öldürmeye yönelik bir suikast girişiminde bulunuldu.

Torunu Esteban Volkov oradaydı.

Esteban Volkov:

Biri bahçeden içeri girdiği zaman ben yandaki yatak odasında uyuyordum.

Kapıyı ittiler ve kapı yere sürterek bir ses çıkardı ve uyanmama neden oldu.

Bir gölge gördüm ve biri içeri girdi.

Bu kişinin ev halkından biri olabileceğini düşündüm. Bir yabancı olabileceği aklıma gelmedi.

Ardından kısa bir süre sonra ateş edilmeye başlandı.

Guardian:

Esteban Volkov Lev Trotskiy’in torunu

Esteban Volkov:

Barut kokusu vardı.

Kendimi yere attım ve köşede üzerimi bir battaniye ile örttüm.

Yatağıma da ateş ettiler; ortasına altı ya da yedi mermi sıktılar.

Neyse ki korunaklı bir yerdeydim ve sadece bir sıyrık aldım.

Üç açıdan ateş ettiler. Bahçe penceresinden, benim yatak odamdan ve çalışma odasından.

Bir Thompson makineli tüfekle.

Elbette, bunun kısa bir süre sonra yeniden olacağını biliyorduk, dedem de bunu biliyordu.

Her sabah [karısı] Natalya’ya, ‘Bize yaşamak için bir gün daha verdiler,’ diyecekti.

Sorun emperyalizme karşı mücadeledir. Bütün bu ülkelere egemen olma girişimine karşı.

Bu ülkelerin doğal kaynaklarına el koyma girişimine.

Bunu şimdi Irak’ta, dünyanın ikinci en büyük petrol üreticisi olan ülkesinde görüyoruz.

Tüm bunlar nereye doğru gidiyor?

Trotskiy bu tarihi olaylar içinde kilit bir oyuncuydu.

Deneyimlerinin tüm detaylarını kaydederek ardında muazzam bir siyasi cephanelik bıraktı.

Yaşamının 40 yılını sosyalist davaya adadı.

Önce Lenin’le devrimi hazırladı ve ardından onu gerçekleştirdi.

Devrimin sonrasında gericiliğe ve Stalin’in bürokrasisine karşı savaşım verdi ve hareketi yeniden hayata döndürdü.

İşte bu mücadeleyi verirken öldü.

Stalin imha etme ve öldürme saplantısından vazgeçmemişti.

20 Ağustos 1940 tarihinde, bir buz baltası ile saldırıya uğradığı sırada çalışma odasındaydı.

Katili, Trotskiy’in yakın çevresine sızmış olan bir Stalinist ajandı.

Trotskiy ertesi gün hastanede öldü.

Kapıdan içeri girdim ve genç koruma Harold Robbins’I gördüm.

Çok üzgündü ve tabancası elindeydi.

Eve doğru yürüdüm ve polisler tarafından tutulan ve yarasından kan akan bir adam gördüm.

O sırada bu adımı tanıyamamıştın.

Daha sonra kütüphaneye doğru yürüyünce dedemi yerde yaralı olarak yatarken gördüm.

Dedem etrafındaki sekreterlere bu sahneyi görmemem gerektiği için beni uzak tutmaları gerektiğini söyleyebildi.

Aynı zamanda korumalar kendisine saldıran adamı döverlerken onu öldürmemelerini de söyledi. Konuşması gerekiyordu.

Kendisine olan inancı öylesine etkileyiciydi ki.

Sahip olduğu özgüven bulaşıcıydı.

Marksizmin tarihsel süreçleri anlamak için en kusursuz teori olmaya devam ediyor.

Umarım daha iyi bir teori ortaya çıkar ama henüz bu olmuş değil.

Kapitalizmin tam bir felaket olduğunu görüyoruz.

Kapitalizm insanlığını sorunlarını çözme becerisine sahip değil. Tam aksine.

Her gün daha fazla kargaşa, daha fazla sefalet ortaya çıkıyor. Hayır, kapitalizm gerçekten de modası geçmiş bir sistem.

[1] http://www.guardian.co.uk/world/2012/aug/19/trotsky-last-day-by-grandson?intcmp=239

Share:

Read More

Interview with Trotsky's grandson, Esteban Volkov, on the 72 Anniversary of Trotsky's Assassination

Published in the UK's Guardian newspaper. [1]



Transcript of the interview.

Guardian:

After being deported from the Soviet Union in 1929, Leon Trotsky, the founder of the Red Army, sought exile in Mexico in 1937.

His was a very complete life.

He dedicated it to his ideas and putting them into practice.

On 24 May 1940, an attempt is made to assassinate Trotsky.

His grandson Estaban Volkov was there.

Esteban Volkov:

I was sleeping in the neighbouring bedroom when someone came in from the garden.

They pushed the door and it scraped the floor and made a noise, waking me up.

I saw a silhouette and someone came in.

I thought it was someone from the house. I didn’t imagine it was a stranger.

Then shortly afterwards the shots started.

Guardian:

Estaban Volkov, Leon Trotsky’s grandson.

Esteban Volkov:

There was the smell of powder.

I threw myself to the floor and covered myself with a blanket in the corner.

They shot up my bed too, six or seven bullets in the middle of it.

Fortunately I was covered and only got a scratch.

They fired from three angles. From the garden window, my bedroom and the office.

With a Thompson machine gun.

Well we knew, grandfather knew, that it would happen again soon.

Each morning he would say to [his wife] Natalia, ‘They’ve given us one more day of life.’

The problem is the fight against imperialism. The attempt  to dominate all these countries.

To take away their natural resources.

We’re seeing that now in Iraq, the second biggest oil producer in the world.

Where’s all that going?

Trotsky was a key player in these historical events.

He documented every detail of his experience leaving an immense political arsenal.

He dedicated 40 years of his life to the cause of socialism.

He first prepared the revolution with Lenin and then he made it happen.

In the aftermath of the revolution and Stalin’s bureaucracy he fought the reaction against it and brought the movement back to life.

And it was in that struggle that he died.

Stalin hadn’t lost his obsession for annihilating and killing.

Guardian:

On 20 August 1940 Trotsky was in his study when he was attacked with an ice pick.

His assassin was a Stalinst agent who had infiltrated Trotsky’s inner circle.

Trotsky died in hospital the next day.

Esteban Volkov:

I went through the door and saw the young bodyguard Harold Robbins.

He was very upset and had his pistol in his hand.

I walked towards the house and saw a man who was bleeding, being restrained by the police.

I didn’t recognise him then.

And later when I walked into the library I saw my grandfather injured on the ground.

He managed to say to the secretaries who were around him that they should keep me far away that I shouldn’t see the scene. And he also said when the guard was beating up the man who attacked him not to kill him. That he should talk. 

The belief he had in himself was so impressive.

His confidence was contagious.

Marxism remains the most precise theory for understanding historical processes.

I hope something better comes along, but it hasn’t yet.

We’re seeing that capitalism is a complete disaster.

It is unable to solve humanity’s problems. Quite the contrary.

Every day there is more chaos, more misery. No, it’s really an obsolete system.

[1] http://www.guardian.co.uk/world/2012/aug/19/trotsky-last-day-by-grandson?intcmp=239

Share:

Read More